In 2014 begon ik met het schrijven van korte verhalen. Twee jaar lang deed ik dat heel fanatiek, daarna werd het wat sporadisch. In 2022 ging ik enthousiast verder en tegenwoordig gebeurt het weer zoals in de andere jaren tot nu: gewoon heel soms. Wat niet betekent dat ik het niet graag doe: zodra ik begin, is dat het enige wat ik wil doen.
-
‘Ik wil eigenlijk gewoon naar huis’
‘Wil je nog iets oma?’‘Ik wil eigenlijk gewoon naar huis.’Dat was het antwoord dat mijn oma gaf tijdens een kerstdiner acht jaar geleden. Nadat ik een kort lachje uit had gestoten, realiseerde ik me dat ze helemaal geen grap maakte; ze was bloedserieus. Mijn oma, mijn rustige, soms opeens heel directe, en soms ook een…
-
Als je het zelf maar gelooft
‘De beste omschrijving is denk ik toch een glas dat zich langzaam vult onder een druppelende kraan; elke druppel als een kleine, simpele, positieve gebeurtenis. Hoe snel de kraan drupt en het glas zich vult, hangt af van wat en hoeveel er op een dag gebeurt,’ concludeerde de vrouw, die nadenkend langs de man heen…
-
Geweldige Tine houdt het voor geziene
Voor mij was ze er opeens: negenentachtig jaar en voor het eerst verscheen ze in mijn leven. Ze kwam aanrijden met haar scootmobiel, parkeerde ‘m voor het eetcafé en pakte een tafeltje aan de buitenkant van het terras, want ‘dan kon ze er makkelijk weer uit’. Ze was niet zo goed ter been, maar dat…
-
Er was bijna iets nóg mooiers gebeurd (maar toch net niet en daar heb ik een beetje spijt van)
Als je je brood smeert met een sla-lepel omdat de messen en de ‘gewone’ lepels smerig liggen te zijn in je gootsteen, elk stukje van je aanrecht (en gootsteen) bedekt is met zo goed als je hele assoriment aan (thee)glazen, koffiekopjes en borden, je avondeten bestaat uit een of andere gekke freestyle combinatie van ingeblikte…
-
Ik hou van brieven, maar er zijn wel eisen
Ik hou van brieven. Ze zijn magisch, een verrassing, een klein cadeautje in je brievenbus. Al zijn er wel drie factoren die invloed hebben op de magie, of het afdoen ervan. 1. De afzender: want nee, uiteraard hou ook ik niet van de brieven van verzekeraars, de belastingdienst (tenzij ik geld terugkrijg) of over m’n…
-
Ik voel ik voel wat jij (misschien) niet voelt
Feel like I’m always apologizing for feelingLike I’m out of my mind when I’m doing just fineAnd my exes will say that I’m hard to deal withAnd I admit it, yeah[…]I got all these thoughts, running through my mindAll the damn time and I can’t seem to shut it offI think I’m doing fine most…
-
Skery Mery en de grote verandering
Dit verhaal is voor iedereen die een schop onder z’n reet nodig heeft. En voor alle anderen die zin hebben in lange zinnen en zijwegen. Enjoy – en hopelijk heb je er iets aan. Veranderingen zijn spannend. Toch? Afhankelijk van de mate van verandering soms zelfs zo spannend dat je brein zegt: “Yo, blijf gewoon…
-
Mind the gap
Google Maps stuurt me via dezelfde weg terug als via welke ik hier kwam. Nee, denk ik, ik wil een andere omgeving zien nu ik hier nog ben. Ik draai om en loop een ander deel van Londen in. Wie weet wat ik op deze route tegenkom. Zit er nog een reden achter deze routewijziging?…
-
Neptunus’ complimentenfontein
Een klein beetje verloren en me afvragend wat ik hier in godsnaam doe, maar ook vol met lekkere spanning, nieuwsgierigheid en een gevoel dat bij eindeloze mogelijkheden hoort, zit ik met een biertje op een bankje in Berlijn. Bij een fontein met de naam Neptunbrunnen, als het goed is aan de Alexanderplatz. Ik kijk mensen,…
-
Het meisje met het getiste haar
De eerste keer dat ik haar zag haalde ik haar lopend in. Haar getiste haar zat als een grote samenhoping van al heel lang niet gekamd haar achter op haar hoofd. Het vermijd-oogcontact-alarmbelletje ging af. Angst, intuïtie of onzin? Geen idee, maar er was iets anders aan haar. Ze leek me iemand die je zo’n…
-
Held van de dag nummer twee
“Hij was eerst,” zegt ik tegen de barmedewerker van Bevrijdingspop in Haarlem op het moment dat ik aan de beurt ben aan de overvolle bar. Goede mini-daad, goed gevoel. Het is belangrijk om eerlijk en een beetje aardig te zijn, toch? Ondanks die onbaatzuchtigheid vroeg ik me daarna wel af wat karma voor me in…
-
Naar iets op zoek wat je daar niet vindt
Vol verbijstering kijk ik naar de klas die voor me zit. De studenten krijgen taart omdat meer dan de helft van de klas een enquête heeft ingevuld. Niemand reageert enthousiast. Allemaal staren ze naar één ding: hun mobiel. Ze zitten naast elkaar, maar daar is wat betreft het samenzijn ook meteen alles mee gezegd. In…
-
Het laatste-keer-lijstje
Met wat extra spullen onder m’n arm loop ik naar het bureau waaraan ik de laatste tijd altijd zit. De beste plek van de afdeling, vind ik. Uiteraard een hoekje bij het raam. De zon die soms op het scherm schijnt, neem ik voor lief. En al zou ik er last van hebben, het zelfregulerende…
-
That wasn’t me, that was Patricia
That wasn’t me, that was Patricia. Hiermee kan genoeg gezegd zijn, maar dit is natuurlijk niet duidelijk genoeg. Wel voor mij, niet voor jou. Laat ik met de deur in huis vallen: ik had gisteren een kater van een heftig kaliber. De dag bracht ik zuchtend, horizontaal en balend door. De avond daarvoor begon leuk;…
-
Verloren in het zesde continent
Met een auto volgeladen met boeken, schilder- en schrijfspullen en het minimum aan kleding, ging ik nog even langs m’n ouders voor mijn vertrek naar het mini-huisje in Ooltgensplaat dat ik voor drie nachtjes had geboekt. “Wil je mijn mp3-speler met hoorspelen mee?” vroeg mijn vader vol enthousiasme op het moment dat ik al bijna…
-
Liefde en ik gaan niet echt samen
Zoals Halsey zingt, is het bij mij ook: I’m bad at love. Waar het anderen zo makkelijk lijkt af te gaan – uiteraard weet ik dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is, mochten er mensen zijn die me meteen op de vingers willen tikken voor deze uitlating – heb ik het idee dat ik…
-
Kansloos trots op mijn twee goede vrienden
Ik ben bijna nooit ziek. Hooguit verkouden of een beetje grieperig, maar nooit ziek genoeg om thuis te blijven van werk. Daar ben ik blij mee en kansloos genoeg soms zelfs een beetje trots op. Hell yeah, dat loyale afweersysteem van mij verdient de prijs voor de Beste Werknemer van het Decennium. Doorzettingsvermogen krijgt een…
-
Leraren zijn ook gewoon mensen
Op het perron wacht ik op de sprinter naar Uitgeest. Voor me staat de intercity naar Den Helder klaar voor vertrek. Die zal voor het eerst stoppen in Castricum. Achter het raam zit een grijze man met een bril en een bos bloemen. Ik ken hem! Hoe heet hij ook alweer? Eigenlijk weet ik niet eens zeker…
-
Zal ik zijn zoals ze dachten dat ik zou worden?
Vandaag is mijn oma Ada 80 geworden en mijn vader heeft een fotoalbum voor haar in elkaar geflanst. Het zijn eigenlijk gewoon a4-tjes van fotopapier waarop telkens vier oude foto’s zijn afgedrukt. Maar wat ik zie is prachtig. Ik blader het door, zie mijn opa Reint en vraag me af hoe mijn oma reageert als…
-
Hier is maar één weg (en een brug die open kan)
Een kleine begraafplaats omringd door hoge bomen, een moestuin, grazende koeien op een hectare land, eenden met pulletjes – ‘babyeendjes’ voor de niet-Zaankanters –, ganzen, een reiger en een eenzame zwaan. Dat is mijn Wormer. Een dorp dat ik een half jaar terug nog wilde inruilen voor de gemakken van de stad waar ik vandaan…
-
Huilen op de fiets
“Je moet kijken als je gaat inhalen,” schreeuwt de vrouw vanuit de auto tegen me. Een seconde daarvoor stond ik te wachten voor het stoplicht. Iets daarvoor had ik fietsend een andere sportieve weggebruiker – een fietser dus – ingehaald. Dáárvoor wachtte ik met inhalen om een automobilist voor te laten gaan die ik aan…
-
Jaloers op hij die het nooit zal weten
Als ik haast heb, dan blijft hij altijd rustig liggen. Daar heeft hij het recht toe, want hij hoeft nergens heen. Ben ik verdrietig, dan pak ik hem stevig vast, maar hij omarmt mij nooit. Heb ik een huilbui, dan huil ik bij hem zo hard als nodig – maar wel zonder geluid. Nooit brabbelt…
-
De ouders van de oude man
Vaak fiets ik ’s avonds door de donkere dorpsstraat en kijk om me heen. Daarbij gluur ik wat woningen in, maar niet lang genoeg om het op te laten vallen. Nee, ik ben snel voorbij op mijn tweewieler. Tal van lelijke schilderijen van kippenkonten, koeienkoppen en andere ‘moderne’ onzinkunst komen langs. Dan valt me iets…
-
Voorgegoten werelden
Ik bevind me in dezelfde omgeving als het meisje tegenover me, alleen leeft zij in een heel andere wereld. Dat zie ik aan de blik waarmee ze kijkt. Niet gefocust op de mensen en gebeurtenissen om haar heen. Ze is ergens anders en ervaart een sfeer waar ik geen weet van heb. Ik kan niet…
-
Voor het eerst verbonden
Wanneer voelde jij je voor het eerst echt verbonden? Mijn eerste keer kan ik me goed herinneren. Ik was een jaartje of 16 en zat in de vierde klas van de middelbare. Altijd wat laat met ontwikkelingen – en nog steeds behoor ik tot de laggards – was ik nog zo groen als gras. In…
-
Klaar met aardig
Het knaagt al een tijdje aan me. Ik ben klaar met aardig zijn. Niet dat ik niet oprecht lief ben als je me in die staat treft. Ik ben het alleen soms even zat om anderen voor mezelf te laten gaan. Ken je dat? Altijd schikken en – al zou je de enige zijn die…
-
Verleidende stamgast
In de ochtend zit ze er al. Waarschijnlijk heeft ze hier heel de nacht doorgehaald. Dat doet ze vaak. Hoewel doorhalen een groot woord is. Aangezien ze meer dan eens in slaap valt op de barkruk. Nog voordat de tent opengaat staart ze vanaf haar favoriete plekje uit het raam en met haar alien-achtige ogen volgt…
-
De tijdboom
Als er geldbomen zouden bestaan, zou jij er dan een planten? Wat als je moet kiezen tussen een geldboom en een tijdboom? Welke plant je dan – als je één van beide wilt? Geld maakt niet gelukkig – hoewel…. dat weet ik van horen zeggen, want ik ben nooit heel rijk geweest. Wel ben ik…
-
Zoals een festival zonder bier
Lekker hè, zo’n schone onderbroek. Ik heb er zoveel dat ik twee weken lang, twee keer per dag een nieuwe aan kan trekken zonder de was te hoeven doen. Net zo fijn, die warme trui nu het wat kouder wordt. Ik heb er een la vol van liggen, waarvan ik zeker de helft nooit aantrek.…
-
Alsof mijn leven ervan afhangt
Het is weer zover. We wisten dat dit eraan kwam. Ik hou mijn hand stevig om de voorverwarmde paal geklemd. Soms schuif ik mijn vuist een beetje naar beneden door de aanraking van de hand van de man naast me. De ramen zijn beslagen door onze adem. Het lijkt bijna wel een fragment uit de…
-
De ‘Eerst eruit, dan erin’-man
Als toeschouwer stond ik vandaag vol verwondering te kijken naar een incidentje in de trein. Je kon het zien aankomen. Bij een stop wilde een bijdehante jongeman de trein in voordat iedereen eruit was. De laatste persoon die het toestel uit moest liep opzettelijk tegen de ongeduldige instapper aan. Ik begreep zijn reactie heel goed,…
-
Huilen om Hector
Het oude hondje dartelt braaf voor zijn baasje uit. Hee ouwe Hector, wat ben je voor een hond? hoor ik mijn vader in gedachten vaag inzetten. Hee maffe Hector, je blaf maar en je gromt, zingt hij verder. Ooohh nee! Niet Hector! Het is het liedje van mijn vader waar ik altijd om moet huilen.…
-
Pippi Langkous in Pri-Pri(mark)land
De Primark. Sinds vier jaar is er een filiaal van in Zaandam. Eerlijk gezegd dacht ik dat de winkel er pas een jaar of twee zat, maar nader onderzoek verklaarde anders. Een ‘jeetje, jeetje, wat gaat de tijd toch snel’-cliché is hier wel op z’n plaats, want laat ik eerlijk zijn; die sprintende tijd is…
-
Kijk ze gaan
Kijk ze gaan. In hordes komen ze je tegemoet. Sommigen meer als aangereden wild dan als sierlijke hertjes, maar goed, ze doen het. Met hun gezonde levenstoevoeging, de push it to the limit-instelling en hippe outfit – versta: fluoriserende schoenen of shirt, of doe eens gek: allebei – proberen ze iedere ronde hun persoonlijke record…
-
Mijn zwarte bangerik
Vanuit mijn zolderraam staar ik – enigszins beteuterd door het sombere weer – naar buiten en overweeg of ik mijn dag zal besteden aan helemaal niets doen. Mijn ogen stellen zich scherp en ik kijk recht op de tegel die iets boven de andere uit steekt. Boris. Mijn lieve Baas B. Hij ligt daar, al…
-
Tijdbommen te over
Het is een niet geheel onbekend verschijnsel. Tijdbommen, tikkend en dreigend, in het bijzijn van tal onschuldige omstanders. Zo geprogrammeerd dat zij binnen een bepaalde tijd zullen exploderen. Tussen de tijd van het ontstaan en het ontploffen van de bom vinden vaak waarschuwende mini-explosies plaats. Geheel ongevaarlijk, althans over het algemeen. Vaak van vurige of…
-
Stress, zweet en geen tijd!
Na al mijn geklaag over alles waar ik tijdens mijn banenzoektocht tegenaan liep – figuurlijk, hoewel ik laatst wel bijna tegen een lantaarnpaal aan liep, ik draaide me om en opeens was die paal daar… maar dat staat los van mijn zoektocht – lijkt het mij niet meer dan redelijk als ik het ook deel…
-
De kleine dingen die het doen
Zoals ze zeggen zijn het de kleine dingetjes die het doen. Onverwachts een goede vriendin tegenkomen en een gezellig gesprekje voeren, een zonnestraaltje op een regenachtige dag, een ijsje eten, ik noem maar wat. Voor sommige mensen zullen die kleine dingen anders klein zijn dan de mijne; een verwend nest wordt bijvoorbeeld pas blij van…
-
Eerlijkheid duurt het langst
Sorry, mijn excuses, pardon. Ja, ik ga er weer over beginnen. Het is nou eenmaal waar mijn leven op het moment grotendeels om draait. Here we go… Nu ik na twee maanden nog geen baan heb, beginnen de frustraties een beetje hoog op de te lopen. Niet omdat ik ongeduldig ben, maar om de belangrijkste…
-
De nachtelijke indringer
In deze tijd van het jaar zet ik de ramen van mijn zolderkamer ’s nachts wagenwijd open. Mijn bed staat aan het raam, het voeteneind bij het raamkozijn. Soms, heel soms, denk ik eraan dat het in theorie mogelijk is voor iemand om via deze weg mijn kamer te betreden. Die kans is heel klein,…
-
(Werk)loze momentjes
Op een loos moment – nu moet ik zeggen dat de dag veel loze momentjes bevatte – dacht ik zoals wel vaker de laatste tijd na over mijn werkloze status. Nou, niet geheel werkloos, maar studiegerelateerd-werkloos. Ik zoek nog altijd verder. In het zonnetje in de tuin, ging ik weer eens na wat mijn ultieme…
-
Al die stemmetjes
“Dit zijn dure schoenen hoor!” roept een van de dorpsgekken die de stad rijk is. Hij mompelt nog veel meer in zichzelf terwijl hij de nieuwe schoenen omhoog houdt, maar ik versta hem niet. Ik heb het te druk met het zoeken naar een plek ver bij hem vandaan. De brug staat open en ik…
-
We’ll go down together
Het is al een tijd geleden dat ik goed naar hem heb gekeken. Dat terwijl hij er altijd is. ’s Nachts houdt hij mij weleens gezelschap, andere nachten zit hij op de bank. Soms droom ik over hem: samen lopen we door een schoolgebouw, de stad of een andere plek waar veel volk is en…
-
Mijn kansloze gat
Kennismakingsgesprek. The End. Teruglopend naar de bus herhaal ik het gesprek in mijn hoofd. Nee, ik denk niet dat ik word uitgekozen. Of ik ICT-problemen vaak zelf verhelp? “Nee, ik heb een handige vader.” “Jouw vader komt alleen niet met je werken,” is de reactie – gelukkig wel met een glimlach. Kansloos. Kon ik maar…
-
Ik hou niet zo van honden
Ik hou niet zo van honden. Ik heb op het moment zelfs lichtelijk last van een hondentrauma. Dat komt door mijn tijd in Azië, waar te veel honden onbemand rondhuppelen. Ik zou daar makkelijk een nieuwe Vijftig tinten-trilogie over kunnen schrijven. Een iets minder opwindende variant, genaamd Vijftig tinten bruin. Niet verwijzend naar mijn huid,…
-
Hij heeft mij nooit gezien
Gebogen over zijn rollator, voortbewegend met een snelheid van misschien één kilometer per uur, zie ik hem lopen. Vanuit de auto sla ik hem gade. Zal ik hem een lift aanbieden? Nee, natuurlijk niet. Dat is raar, of beledigend. Toch? Ik kijk nog even naar hem terwijl ik doorrijd. Zijn ene been buigt een beetje…
-
Dansen zoals Pam
Uit het niets popt er een slogan op in mijn gedachten: ‘Pam, je haar danst’ van Andrélon. Waarop ik mij afvraag op wat voor manier mijn haar de voetjes van de vloer gooit. Zeker niet op een charmante manier. Niet met mooie golvende bewegingen, die zich op een ritmische manier herhalen. Zoals het haar van…
-
Nu is het niet meer leuk, dames
“Nu is het niet meer leuk, dames,” zegt de man zuchtend tegen twee vrouwen van middelbare leeftijd. Hem negerend, lopen ze druk pratend de zaterdag-volle H&M in. De twee mannen die bij hen horen volgen niet en wisselen een blik van verstandshouding. Overduidelijk: ze zijn klaar met winkelen. Ik grinnik een beetje en kijk ze…
-
Geen leuk stukje
Heb jij het ook gehad? Het moment van realisatie dat jij ooit dood zult gaan, dat je ouders er (ooit) niet meer zijn. Dat je zult moeten leven zonder bepaalde mensen en dat de aarde op een gegeven moment zonder jou ronddraait. Ik kan het me nog herinneren, de eerste keer dat ik het me…
-
Lets find a job!
Ja, het is alweer een tijdje geleden. Genoeg ideeën, maar geen tijd – Geen tijd?! Ik heb zeeën van tijd! – om ze uit te werken en hier te posten. Sinds ik terug ben van mijn trip – nu twee weken – werk ik tijdelijk drie dagen in de week en zoek daarnaast naar een…
-
Hoe kon ik het weten?
Na meer dan een kwarteeuw op deze aardbol rond te lopen, ontdek ik steeds meer. Vooral hoe weinig kennis ik eigenlijk heb. Niet heel vreemd, want mijn interesses lagen jaren bij buiten spelen en paarden verzorgen. Wat zich nu soms resulteert in schaamte voor mijn onwetendheid. Tja, die steen waaronder mijn utopische wereld lag was veilig…
-
Ze vinden me lekker
Als er een ding is dat ik met zekerheid kan zeggen, is het dat ze me hier lekker vinden. Ik ben de crème de la crème, hun Marilyn Monroe. Ze belagen me, vooral als het begint te schemeren worden ze fanatiek. Misschien is het de romantiek van de nacht, of juist het duistere dat hij…
-
Een hete avond
Zittend in de schaduw bij ons hotel in Bangkok, schrijf ik dit. Het is maar goed dat je me niet kunt zien, want ik zweet peentjes. Of pepertjes, aangezien die gisteren niet al te zuinig door mijn avondeten zijn gegooid. En die zijn nog heter dan de zon hier, zelfs heter dan Magic Mike, dames.…
-
Nee, hè… er zijn dagjesoma’s
Ik zag het helemaal voor me: een treinreis van anderhalf uur op zaterdagochtend, heerlijk rustige coupés en alle tijd om een boek te lezen. Niet dat ik er zeker van was dat mijn fantasie werkelijkheid zou worden, maar er was een kans. Wie moet er nou op zaterdagochtend met de trein? Helaas kreeg ik antwoord…
-
De grote verassing
Geweldige verassing gehad van mijn lief! Hoe dan? Het is maar net wat je leuk vindt. Ik kan niet wachten op mijn grote verassing! Whut… tenzij – en ‘zelfs’ dan niet – het een onderdeel is van een of ander cultureel ritueel dat moet worden uitgevoerd om volwassen te worden, kan ik me niet voorstellen dat…
-
Zoals ik zou kunnen zijn
Voor het eerst weet ik niet hoe ik moet beginnen, of ik wel moet beginnen. Want hoe kan ik zeggen wat ik wil, terwijl ik niet helemaal weet wat dat precies is. En hoe kan ik over dit onderwerp schrijven, terwijl het zo ver van mij af staat – ook al voelt het niet zo…
-
De kledingmaker
Van sommige mensen creëer je een beeld. Je kent ze niet, je komt ze een enkele keer tegen. Soms zeg je ze gedag, of wissel je iets meer dan een paar woorden. Vaak zul je hen niet leren kennen, dus ga je door met het inkleuren van de tekening die je in gedachten van hun…
-
Iets voor volwassenen
De pleur van mijn vader, wat vond ik die als meisje van acht aantrekkelijk. Alleen die van hem, want mijn moeder gaf de voorkeur aan zwart. De man des huizes daarentegen gooide er genoeg melk en suiker in, waardoor mijn kindersmaakpapillen er ook warm voor liepen. Wat volwassenen nuttigden was voor mij op die leeftijd…
-
Evert-hing will be ok
“Kun je niet nog heel even blijven?” vroeg ik mijn collega nadat ze een appelflap voor een klant in de oven had gegooid. Ze liet me achter met een redelijk vreemd ogende man in de bakkerszaak. Godverdomme, dat heb ik weer, helemaal alleen met een dronken zwerver. Ongelooflijk, wat een timing. Ik was op mezelf…
-
[Cr]eating memories
Heb je dat ook weleens? Dat er bij het ruiken van een bepaalde geur vergeten herinneringen bovenkomen? Die zijn er natuurlijk sinds het moment van ontstaan geweest, maar vaak diep weggestopt. Pas als ze getriggerd worden, komen de opgeslagen beelden boven. Ineens ben ik dankzij het langszweven van de aroma’s van een MilkBreak terug op…
-
Sammie de Stoere
Tijdens het openen van een potje vissenvoer – de traditionele gekleurde vlokjes – komt er een herinnering aan Sammie boven. Mijn, al jaren geleden overleden, Sammie. Een grote, rode kater – kat is niet op z’n plaats, ook al was er van zijn testikels niet veel meer over dan dichtgeknoopte zaadleiders. Maar hij was stoer!…
-
Mijn houten hart
Onderweg naar mijn werk bedacht ik me dat ik geen cadeau had voor een goede vriendin, ze was die dag jarig en als ik haar zou zien, wilde ik haar graag een cadeautje geven. We geven meestal iets groots met mijn vriendinnengroep, maar toch wilde ik graag iets kleins en persoonlijks aan haar overhandigen. Dus…
-
Supermassive black hole, right?
“Je valt echt in een gat,” zei een vriendin van me toen de deadline voor het inleveren van mijn scriptie naderde. Niet bepaald hoopgevende woorden, maar ik wist in ieder geval wat me te wachten kon staan. Nu, een maand na het fameuze woord ‘geslaagd’, gaat het best oké: ik heb in ieder geval een…
-
Get down pussy
Op mijn eerste werkdag schoot er een boom uit de grond, pal naast mijn werkplek. Diezelfde dag kwam er een kat binnenrennen, die bij het zien van allemaal onbekende gezichten niet wist hoe snel hij zich aan een van de hoogste takken moest vastklampen. Het katje zit net iets te hoog in de boom. Een…
-
Held van de dag
Geen tijd om te blijven liggen. Mijn hersenen werken op volle toeren vanaf het moment dat ik wakker word; precies zoals ik gisteravond eindigde. DEADLINE! Opstaan, eten, koffie, klaar om aan de bak te gaan. Ik voel me een machine. Waar ik normaal continu afgeleid word door alles wat los en vast zit, ben ik…
-
Ze is overal
Overal waar ik kijk is ze en hoor ik haar. Links van me, rechts van me, voor me, achter me, boven me en soms ook onder me. Vanaf het moment dat ik mijn ogen open in de ochtend tot het moment dat ik deze ’s avonds weer sluit. Zelfs in de nacht gluurt ze zo…
-
Stroomloze wereld
Bij het opstaan reik je meteen naar je mobiel, je zet wifi aan: werkt niet. ‘Verdomde wifi,’ denk je, om vervolgens 3G te activeren, maar daar heb je hetzelfde probleem. Vervolgens zie je dat de batterij nog maar op twee streepjes staat en dat terwijl de telefoon aan de oplader heeft gelegen. De tv gaat…
