Kijk ze gaan

Kijk ze gaan. In hordes komen ze je tegemoet. Sommigen meer als aangereden wild dan als sierlijke hertjes, maar goed, ze doen het. Met hun gezonde levenstoevoeging, de push it to the limit-instelling en hippe outfit – versta: fluoriserende schoenen of shirt, of doe eens gek: allebei – proberen ze iedere ronde hun persoonlijke record te verbeteren. Of dat nou wat voorstelt of niet.

Ze doen het en ik haat het. Niets negatiefs over deze strebers, waarvan een aantal irritant meedoet aan de ‘we moeten gezond leven’-hype, ‘mmm, lekker even rennen’, nou de groeten. Als ik een stukje fiets, niet voor de beweging, maar omdat ik ergens naartoe moet, zijn ze overal. Ik word al moe als ik naar de meesten kijk: zwetend en sjokkend bewegen ze zich voort. Doelloos, slecht voor het hart als je te ver gaat en spierverzurend. What’s the fun in that? Ja, ja, het goede gevoel dat je er achteraf aan beleeft. Whatever.

Toegegeven: ik heb er een tijdje aan meegedaan. Mijn push it to the limit-instelling was ver te zoeken. ‘Zullen we nu even een stukje lopen?’, ‘Ooooohhh, ik kan niet meer, ik wil niet’, ‘Ik wou dat ik al thuis was’ en meer van dat soort dramatisch theatrale uitspraken, of ik ze nou tegen iemand zei of menigmaal herhaalde in mijn hoofd. Nu moet je niet denken dat ik niet graag beweeg en me niet in het zweet wil werken – geloof me, daar is niet veel voor nodig. Het is die eindeloze eentonigheid, het ‘ik wou dat ik op het eindpunt was’-gevoel dat mij tegenstaat.

Vandaag en morgen zullen tal van mensen dit gevoel ervaren, not me! Eerlijk, ik heb het geprobeerd. Het kostte me twee uur minus een minuut van mijn leven. Een persoonlijke afgang, want ik vind mezelf toch een redelijk sportieve dame. Als ik niet zo belachelijk zou rennen, was ik misschien sneller geweest; ik hup nogal omhoog in plaats van naar voren. Misschien verbeter ik mijn record ooit, maar niet dit jaar, of misschien toch liever nooit. Ik word liever moe van het kijken naar anderen en hang de irritante, bierdrinkende, patatetende aanmoediger uit die niet sport: ‘Kom op, nog maar één kilometer!’ Keep it positive! Dam tot damlopers succes!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: