Voorgegoten werelden

Ik bevind me in dezelfde omgeving als het meisje tegenover me, alleen leeft zij in een heel andere wereld. Dat zie ik aan de blik waarmee ze kijkt. Niet gefocust op de mensen en gebeurtenissen om haar heen. Ze is ergens anders en ervaart een sfeer waar ik geen weet van heb. Ik kan niet weten waar ze is of wat ze nu doet, ook al zie ik haar recht voor me zitten. Misschien sneeuwt het wel bij haar of is ze verdwaald in een tropisch woud. Wat en wie ze is kan ik ook niet raden. Misschien is ze een prinses, een minnares, een meisje dat aan de afgrond staat omdat het leven haar minder dan toelacht of dat alles in een.

Ik vraag me slechts even af hoe haar wereld eruitziet. Daarna focus ik me al snel weer op mijn eigen, deels aangeleverde, hersenspinsels. Want terwijl ik tegenover haar zit, ben ik in een woning met een alcoholist die op het punt staat van huis te ruilen met een stervende vrouw. Raar? Nee, ik heb het niet verzonnen en kijk schaamteloos toe. Ik begrijp wat ze doen, want ik volg ze al een tijdje. Geeft niet, ze merken er niets van. Het is maar goed ook dat ik hun leven toeschouw. Daarvoor zijn ze gemaakt.

Ik ruil de ene wereld om de zoveel tijd in voor de andere. Soms met spijt en tegenzin, de andere keer helemaal klaar voor een nieuwe start. Ik loop niet alleen. Tal van mensen bewandelen hetzelfde pad op hetzelfde moment. Misschien net iets voor of achter me. Toch is het niet druk, ik zie en hoor ze ook helemaal niet. We hebben allen enkel oog voor de(zelfde) mensen die we ontmoeten, die precies dezelfde dingen tegen ons zeggen. Waar de een keihard om lacht, terwijl ik er slechts om grijns. Of andersom. We kunnen dan in dezelfde wereld rondlopen, maar die ziet er voor ons allemaal anders uit en we ervaren deze verschillend. Een beetje net zoals in het echt.

Het meisje kijkt naar me op en even zitten we als de mensen die we zijn, tegenover elkaar in de tram. Onderweg naar onze werkelijke, tastbare bestemming. Waar dat voor haar ook mag zijn. Ze is er nog niet en snel vlucht ze weer weg uit het 2016 waar we ons bevinden. Terug  naar 1867, 1946, 3045 of waar dan ook. Ik heb geen flauw idee waar ze is. Wat ik wel weet, is dat ze de voor haar geschetste wereld zelf inkleurt met al het gerei dat in haar fantasie voorhanden is. En ze doet het graag.

Ik ook, want dat is het mooie van boeken lezen. Je loopt werelden in die voor je zijn gecreëerd, maakt de spannendste dingen mee en wordt verrast door de fantasie van een ander. Soms ben je een toeschouwer, de andere keer speel je de hoofdrol. Ja, lezen én lezende mensen maken me blij. Ze hebben het effect op me dat meisjes op paarden vroeger op me hadden. Het effect waarbij ik iets heel duidelijk wil maken met een enkele blik van verstandshouding. Die waarmee ik wil zeggen, ik doe het ook hoor: ik ben ook een lezer (en vroeger een paardenmeisje).

Advertenties

Een gedachte over “Voorgegoten werelden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s