‘Wil je nog iets oma?’
‘Ik wil eigenlijk gewoon naar huis.’
Dat was het antwoord dat mijn oma gaf tijdens een kerstdiner acht jaar geleden. Nadat ik een kort lachje uit had gestoten, realiseerde ik me dat ze helemaal geen grap maakte; ze was bloedserieus. Mijn oma, mijn rustige, soms opeens heel directe, en soms ook een beetje sarcastische oma. Mijn oma die de domme, dubbelzinnige grappen die mijn vader, broertje en ik soms maakten ook begreep én er net zo om grinnikte. Mijn oma met het lange haar. Mijn coole oma die door weer en wind altijd overal heen fietste. Mijn oma die op die kerstavond een reactie gaf die eigenlijk helemaal niets voor mijn oma was, vond ik. Mijn oma die een zeer inspirerende uitspraak deed, al was de reden van die behoefte – of van de uitspraak zonder filter – heel wat minder leuk: mijn oma, van wie ik toen nog dacht dat ze nog wel makkelijk tien jaar in mijn leven zou blijven, begon wat ‘in de war’ te raken. Ondanks de triestheid ervan, was de eerlijke mededeling er een om over na te denken.
‘Ik wil eigenlijk gewoon naar huis.’ Op dat moment realiseerde ik me hoeveel vaker ik die woorden zou moeten uitspreken, want man, wat wilde ik dat vaak graag zeggen. Nog steeds. In de afgelopen acht jaar heb ik weinig met deze wijsheid gedaan: ik heb nog steeds moeite om die zin m’n strot uit te krijgen, of als Houdini tot de actie over te gaan. Ik blijf nog steeds veel te lang hangen terwijl ik in gedachten al meermaals ben vertrokken. Dom. Helemaal aangezien ik het tegenwoordig steeds vaker denk. Tijdens verjaardagen, feestjes en andere sociale samenkomsten met veel mensen – al zijn dat er tegenwoordig veel minder dan vroeger. Met uit eten gaan en te lang nazitten, het afspreken met vriendinnen en vervolgens te lang blijven hangen, uitgaan (oh tegenwoordig voorál met uitgaan – ik begin er niet eens meer aan eigenlijk), of soms, heel soms, zelfs als ik bij mijn ouders ben, al is dat meestal alleen zo omdat ik er dan al heel lang ben. Maar echt, eerlijk, uitzonderingen daargelaten: waarom zou je ergens blijven terwijl je ondertussen overduidelijk weg wilt? Niet denken dat ik het helemaal niet leuk vind om met mensen te zijn, ik vind het vaak heel gezellig. Het gevoel van vastzitten in een sociale setting is alleen verschrikkelijk. Vind ik. Alleen, wie houdt me daar dan? Juist. Niemand minder dan ikzelf. Waarom zou iemand zichzelf zoiets onnodig aandoen?
Ja, waarom? Nou, daar zijn tal van redenen voor. Wat als je iemand tegen het zere been schopt? Wat als anderen je saai noemen waar je bij staat? Je proberen over te halen wél te blijven? Je iemand teleurstelt, vooral ook dat. Of wat als ze er überhaupt een mening over hebben die je niet aanstaat? Het zal de confrontatie zijn, misschien een heel klein beetje fomo. Oh en dan nog het loyaliteitsgevoel dat hoort bij het samen ergens heengaan; die is redelijk gegrond. Maar buiten die loyaliteit om, wat maakt het uit wat anderen erover denken? Hoe ze gaan reageren? Anderen vertrekken ook wanneer ze dat willen. Geen haan die ernaar kraait, of geen kip die het anders wat boeit. Anderen vertrekken ook wanneer ze dat willen, waarom zou het dan vervelend zijn als ik het doe? Geen idee, het zal wel voornamelijk met mijn eigen gevoel te maken hebben.
Wat ik wel weet is dat het vandaag de verjaardag is van mijn oma. Mijn oma die al zeven jaar geleden is overleden en vandaag anders negentig zou zijn geworden. Ja, iets waarvan ik acht jaar terug inderdaad dacht ze dat met gemak zou worden (háár moeder werd ook 90+). Mijn geweldige, grappige, droge, lieve, zorgzame, bezige en creatieve oma deed acht jaar terug die uitspraak en nog steeds heb ik het zelf niet geleerd. Op wat sporadische pogingen na ben ik niet ver gekomen.
Wat ik ook weet is dat ik dit blog helemaal niet van plan was te plaatsen. Dat deed ik per ongeluk terwijl ik iets anders wilde aanpassen. Daarna moest ik ‘m wel afmaken, vond ik. En wat ik ook weet, is dat ik echt, echt, écht iets moet gaan doen aan de regie die ik zelf heb over mijn vertrekmoment. Want weet je, ik weet vrij zeker dat aanwezig zijn ook een stuk leuker is als je weet dat je naar huis gaat wanneer je dat zelf wilt en je vertreklot niet in de handen van een ander legt. ‘Ik wil eigenlijk gewoon naar huis’ wordt dan misschien zelfs wel een ‘Ik ben er graag bij!’. Dat is nog eens een goede nieuwe realisatie. Bedankt lieve oma, voor je verjaardagscadeau.
Geef een reactie