Leraren zijn ook gewoon mensen

Op het perron wacht ik op de sprinter naar Uitgeest. Voor me staat de intercity naar Den Helder klaar voor vertrek. Die zal voor het eerst stoppen in Castricum. Achter het raam zit een grijze man met een bril en een bos bloemen. Ik ken hem! Hoe heet hij ook alweer? Eigenlijk weet ik niet eens zeker of hij het is. En eerlijk gezegd ken ik hem helemaal niet echt.

Hij ziet er schattig uit, zo met die paars-roze bloemen. Aan wie zal hij ze geven? Of misschien heeft hij ze wel gehad. Het maakt hem menselijk. Logisch, dat is hij natuurlijk ook. Alleen ooit dacht ik daar anders over. Of eigenlijk dacht ik misschien gewoon niet verder dan zijn leven in het klaslokaal, met schoolborden, -boeken en elk jaar dezelfde lessen en áltijd verschrikkelijk puberende leerlingen.

De meeste volwassenen in opleiding zien docenten als docenten. Niet als personen met een leven. Arme leraren. Ze moeten het hebben van de oprecht geïnteresseerde kinderen. Van de jongeren die al wat verder zijn ontwikkeld. Want wie wil er op die leeftijd de verhalen en uitleg van docenten horen? Eerlijk is eerlijk: ze zijn niet allemaal even goed in het overbrengen van hun soms al stoffige lesstof. Gelukkig voor de klas, zijn er de lollige leerlingen, de grappenmakers. Sommige echt leuk, anderen te vervelend om hier netjes onder woorden te brengen.

Ik kijk naar hem terwijl de trein wegrijdt en weet nog steeds niet hoe hij heet. Mijn gedachten gaan terug naar de tijd waarin ik vijftien was en door de schoolgangen liep. Op die leeftijd is de wereld anders. Daar is zeggen wat je echt vindt eng (voor de meesten) en kiezen om tegen wat je echt wilt in te gaan vaak veel veiliger – zoals wél opletten en interesse tonen in geschiedenis en aardrijkskunde. Of je eerlijke mening geven.

Hij gaf Duits. Dat weet ik wel. Echt toll; kinderen een taal leren die ze niet zo prima vinden. Waarin het hoogtepunt in het eerste jaar het lachen om het woordje geil is. Klasse. Ach, docenten weten vast wel dat die onzekere, etterende pukkelkoppen – en de meer gezegende exemplaren  met babyhuidjes – ooit uitgroeien tot geïnteresseerde (of berouwvolle) volwassenen. En dat ze ooit anders naar hen kijken – zoals mensen, bijvoorbeeld. Zij zijn tenslotte ook ooit jong geweest.

In tegenstelling tot leraren van de basisschool waaraan je liefdevol terugdenkt, noem je docenten op de middelbare school geen meester of juf. Zo herinner je ze ook niet. Nee, ze blijven altijd Scheeve, Krikke (zeker grappig toen), Sonneveld of Van der Wiel. En met een beetje mazzel komt daar meneer of mevrouw voor. En natuurlijk weet je van een enkeling de voornaam nog.

Maar zijn naam… de naam van de docent in de trein… die ligt op het puntje van mijn tong. Alleen zijn achternaam dan. Zijn naam schiet me elke keer bijna te binnen. Uit frustratie Google ik ‘Duitse leraar Saenredam College’. Ik vind niets wat me kan helpen. Dan weet ik het opeens weer. Ja, pas tegen de tijd dat hij al zo’n acht keer heen en weer heeft kunnen rijden tussen Zaandam en Castricum, maar ik weet het. Hij heet Korthof. Of nouja, meneer Korthof. Herr Korthof. En ik durf te wedden dat hij niet eens meer weet wie ík ben.

Beste docenten, even als volwassenen onder elkaar: een aantal keer per jaar wens ik dat ik die rottaal Duits niet uit mijn vakkenpakket had gegooid, dat ik mijn Frans wat beter had onthouden en dat ik bij tal van vakken als geschiedenis en wiskunde beter had opgelet. Want met prima, klasse en toll komt je niet zo ver. En met geil kom je ook nergens – in ieder geval niet in het Duits.

Advertenties

2 gedachtes over “Leraren zijn ook gewoon mensen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s