“Nu is het niet meer leuk, dames,” zegt de man zuchtend tegen twee vrouwen van middelbare leeftijd. Hem negerend, lopen ze druk pratend de zaterdag-volle H&M in. De twee mannen die bij hen horen volgen niet en wisselen een blik van verstandshouding. Overduidelijk: ze zijn klaar met winkelen. Ik grinnik een beetje en kijk ze lachend aan. Ik hoop dat ze begrijpen dat hun leed mij vermaakt, maar dat ik toch enigszins meeleef. Dat ik wél een fijne shoppingspartner ben en Lars, die naast me loopt, zich wat dat betreft een gelukkig man mag noemen, zien ze misschien wel aan mijn lege handen.
Wat volgde kan ik alleen maar proberen in te vullen: In de dichtstbijzijnde kroeg dronken ze van het huishoudgeld wat welverdiende biertjes, praatten over het leven en keken naar jonge bloempjes die voorbij liepen. Na een aantal pilsjes vergaten zij hun winkelende echtgenotes en het was alsof ze terug waren in de goede oude tijd. De tijd waarin bro’s before ho’s nog gold, waarin ze de man waren. De friettent volgt, om – net als vroeger! – de ‘beschonkenheidshonger’ te stillen. Ze maken slechte grappen tegen de patatboer en iedereen die zij met hun in volume toegenomen stem maar kunnen bereiken. Niemand lacht, behalve het tweetal, dat lacht keihard. Ongegeneerd eten ze patat, smeren mayonaise waar het maar komen kan en smakken als Aziaten. Heel even was het leven weer zoals vroeger. Tot een bekende stem zegt: “Nu is het niet leuk meer, mannen.” Vanaf dat moment zijn de mannen geen jongens meer en volgen zij hun dames als goed afgerichte hondjes.
Geef een reactie