De ouders van de oude man

Vaak fiets ik ’s avonds door de donkere dorpsstraat en kijk om me heen. Daarbij gluur ik wat woningen in, maar niet lang genoeg om het op te laten vallen. Nee, ik ben snel voorbij op mijn tweewieler. Tal van lelijke schilderijen van kippenkonten, koeienkoppen en andere ‘moderne’ onzinkunst komen langs. Dan valt me iets op. Ik zie ze en ze geven me de kriebels. Twee zwart-witportretten staren me aan – nou ja, eigenlijk zijn het een soort zijaanzichten. Een man en een vrouw, vereeuwigd in potlood – denk ik. Vlak nadat ze me de rillingen hebben bezorgd – ze zien er toch wat spookachtig uit – zie ik hem staan in de warm verlichte woonkamer. Een oude man die ergens naar staart en de dag aan het afsluiten is, zo lijkt het. Het zijn vast zijn ouders, gaat het door mijn hoofd. In ene is het niet eng meer, eerder magisch. Het geeft me een rustig gevoel en ik verlang naar een historie die niet de mijne is. Het verleden fascineert me altijd een beetje. Romantisering, denk ik.

Beide generaties – de oude man én zijn ouders – waren ooit even ‘jong’ als ik. Misschien fietsten, of liepen, ze toen wel over dezelfde dorpsstraat. Die toen nog niet betegeld was, maar bestond uit zand. Was dat voor hun gevoel modern? Net als ik dat nu denk van mijn wereld. Want zo ouderwets als het leven van die oude mensen soms in mijn verbeelding is, zo modern was het misschien voor hen. Op het moment dat de portretten werden geschetst, hadden zij niet kunnen bedenken dat een jongedame daar een eeuw later gefascineerd door zou raken. Er dagen, wekenlang dagelijks aan zou denken. Om er vervolgens een verhaal over te schrijven op haar computer – een computer?

De woning van de oude man en zijn ouders lijkt gastvrij, warm en gezellig. Het is een uitstapje naar een andere tijd. Een tijd die ik nooit heb meegemaakt. Als nieuwsgierige gluurder probeer ik hun huis telkens weer te vinden. Lastig, slechts één keer na mijn eerste aanschouwing zag ik ze weer. Zo snel dat ik de volgende dag al geen idee meer had waar op mijn rit ze nou precies wonen. Geeft niet, ik blijf zoeken. De man zal niet weggaan. Hoogstens de gordijnen sluiten en de lichten doven. Onder het wakende oog van zijn ouders gaat hij rustig slapen. Ze zijn er altijd een beetje bij. Op die portretten waarvan de lijnen lang geleden werden getrokken. In een tijd waarin ik nog lang niet geboren was. Waarin de oude man een jonge knaap was en heel zijn leven nog voor zich had. Nu is hij oud, en fiets ik dagelijks langs zijn huis. En zo gaat alles voorbij, maar blijft het verleden toch een beetje levend. Ja, misschien is er over honderd jaar ook wel iemand die een stukje tekst wijdt aan een ‘ouderwetse’, griezelige foto van een oude mevrouw die mijn naam draagt. Een foto die haar de kriebels geeft. Wie weet.

Advertenties

3 gedachtes over “De ouders van de oude man

  1. De tijd vliegt voorbij in een steeds veranderende wereld.Wat van mensen blijft zijn de herinneringen in welke vorm dan ook.
    Mooi geschreven en ook weer zo herkenbaar.
    En Marlijn, je hoeft niet hard te fietsen, je kunt zelfs lopen en even stilstaan. Vanuit een verlichte kamer zie je niet veel van de buitenwereld, zelfs niet als de gordijnen niet gesloten zijn. ;)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s