Geen leuk stukje

Heb jij het ook gehad? Het moment van realisatie dat jij ooit dood zult gaan, dat je ouders er (ooit) niet meer zijn. Dat je zult moeten leven zonder bepaalde mensen en dat de aarde op een gegeven moment zonder jou ronddraait. Ik kan het me nog herinneren, de eerste keer dat ik het me voor het eerst bedacht. Het was in de basisschoolperiode en ik was alleen thuis. Ik hing over de bank heen en keek naar het balkon, waarover mijn moeder thuis zou komen. Ik hing over de bank heen en zag de begrafenis van mijn ouders voor me. Mijn eigen uitvaart en hoe alles door zou gaan, maar dan zonder mij. Ik herinner me het moment dat ik daar zat, huilend in mijn uppie om iets dat nog helemaal niet aan de orde was. Tien jaar oud en ik maakte me druk over de dood.

Mijn opa’s, mijn overgrootoma, de katten, hamsters, ratjes en misschien zelfs de vissen: zij waren er allemaal niet meer en ik zei ze allemaal welterusten voordat ik kon gaan slapen. Het werden er steeds meer. Niet dat er zo veel meer mensen en dieren overleden, maar ik bedacht er gewoon steeds meer bij. Uiteraard ben ik daar op een gegeven moment mee gestopt, godzijdank. Zij werden allemaal oud, althans, ze bereikten een ‘normale’ leeftijd om op te sterven. De uitblinker is mijn overgrootoma, die de respectabele leeftijd van 92 behaalde: “door veel te lachen”, zei ze.

En al lach ik best veel, ik maak me ook veel zorgen. Zit in de genen, denk ik. Mijn oma en mijn vader doen hetzelfde. “De zorgen van te voren, zijn soms erger dan de gebeurtenis zelf,” (of iets in die trant) vertelde mijn vader, toen ik zei dat ik soms zo bang ben dat mensen zullen sterven. Natuurlijk zijn mijn zorgen niet erger dan een werkelijke gebeurtenis, maar je altijd druk maken, bezorgt je ook niet bepaald een leuk leven! Toch maakte ik me de laatste twee maanden behoorlijk veel zorgen als ik weer een vliegtuig instapte. Slechts een ding stond vast: het vliegtuig zou op een bepaald moment in de tijd naar beneden gaan, of dat nou op de gebruikelijke manier en de geplande tijd was of eerder en dodelijk. Maar iedere vlucht wist ik het zeker: we zouden neerstorten! Dit was een enkeltje naar de dood! En telkens landden we netjes op de bestemde destinatie, godzijdank. En dan dacht ik: ik heb vast echt een bepaald doel in het leven!

Wat dat doel is, dat weet ik niet. Het is vast iets met mensen blij maken, en daarbij ook mezelf. Op dit moment maak ik waarschijnlijk niemand gelukkig, want dit is helemaal geen leuk stukje. Het is om van te huilen. Dus sorry, als je dit hebt gelezen en er een rotgevoel aan over hebt gehouden. We moeten lachen! Dat is de sleutel tot een, misschien niet per se lang, maar in ieder geval gelukkig leven. En daarom, beste mensen, ga ik nu echt op zoek naar leuke vacatures! Waar ik hopelijk een beetje blij van word.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: