Hier is maar één weg (en een brug die open kan)

Een kleine begraafplaats omringd door hoge bomen, een moestuin, grazende koeien op een hectare land, eenden met pulletjes – ‘babyeendjes’ voor de niet-Zaankanters –, ganzen, een reiger en een eenzame zwaan. Dat is mijn Wormer. Een dorp dat ik een half jaar terug nog wilde inruilen voor de gemakken van de stad waar ik vandaan kom. Zaandam. Waar ik was verwend met minimale fietsafstanden. Dat is nu wel anders. De afstanden zijn minimaal verdubbeld en veel is er niet in de buurt. Wel zijn er het eindeloze uitzicht, de natuur en mijn eenzame zwaan, die ’s avonds in de sloot dobbert. Daarvoor fiets ik tegenwoordig graag wat kilometertjes extra.

Na mijn ochtendrit naar station Wormerveer – altijd haasten, trappen, huilen, zweten – , rij ik na een treinreis die twee keer zo lang duurt, door het drukke Amsterdam. Zweten, haten en haasten. Ook al zijn de buitenste twee eigenlijk niet nodig. Tal van wegen leiden hier naar mijn bestemming. In Wormer niet, daar is maar één weg (en een brug die open kan) naar het station. Tenzij je een kwartier om wilt fietsen, geen optie, móét je gedwongen wachten op doorvarende boten. Ook dat neem ik voor lief. Behalve op die momenten waarop ik mijn trein mis. Hoewel dit ook te wijten is aan dat niet op tijd van huis gaan. Maar het is een feit: ook treintjes pakken ging makkelijker in Zaantje.

De tuin, alle dieren en in het bijzonder mijn eenzame zwaan, maken deze baalmomenten nog steeds goed. Ik dacht altijd dat het geweldig was om in een dorp te wonen. Eenmaal een Wormernees, ja zo heten inwoners hier, wist ik dat even niet meer zeker. Nu wel. Deze plek is misschien wel de mooiste die ik ooit zal krijgen. En net als dat ik altijd een Pruim zal zijn – Ja,  als ik trouw – as if – dan hou ik mijn eigen achternaam. Net als mijn moeder. (Maar goed, dat is wat je doet als je Van Wijnen heet en daar Pruim voor kunt plakken. Grappie, pappie.) -, blijf ik altijd een Zaankanter. Hoe dan ook: als ik uit dit huisje moet, en die tijd komt eraan, mag ik dan alsjeblieft óóit weer zo’n uitzicht? Dan blijf ik een Zaankanter in Wormer en neem ik dat haasten, trappen, huilen en zweten op de fiets nog meer voor lief. Want zo’n plek als Mijn Wormer maakt me gelukkig. Oké? Bedankt wereld.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s