Pippi Langkous in Pri-Pri(mark)land

De Primark. Sinds vier jaar is er een filiaal van in Zaandam. Eerlijk gezegd dacht ik dat de winkel er pas een jaar of twee zat, maar nader onderzoek verklaarde anders. Een ‘jeetje, jeetje, wat gaat de tijd toch snel’-cliché is hier wel op z’n plaats, want laat ik eerlijk zijn; die sprintende tijd is een feit. Dat ik jonger was zei mijn moeder daar weleens iets over. Onzin vond ik dat toen, de tijd ging helemaal niet snel! En al helemaal niet als ik in het weekend tot wel half elf ’s ochtends – !!! – moest wachten tot ik een vriendinnetje mocht ophalen.

Toch, hoe ouder ik werd, hoe sneller de tijd leek te gaan. En dat is logisch, want op een gegeven moment heb je meer te doen dan alleen maar buiten spelen en Pippi Langkous kijken. Zo komen er in de middelbare school-periode al heel wat verantwoordelijkheden op je bordje, ook al hebben sommigen daar redelijk maling aan. Zo ook Pippi. Ook al was die al wat dwarser op de basisschool. In plaats van netjes in het klaslokaal te zitten, hing ze een beetje rond in en om villa Kakelbont, tilde haar paard Witje – die niet eens helemaal wit was – zo nu en dan op, ging op avontuur in Taka-Tukaland, liep met behulp van kleefpasta onder haar schoenen horizontaal tegen muren op en haalde limonade uit een boom in haar tuin, om nog maar te zwijgen over de gouden munten waarmee ze strooide alsof het pepernoten waren.

Allemaal te gek natuurlijk, ik wilde maar al te graag Pippi zijn. Ik vernoemde mijn hamster dan ook naar haar, deels: Pippi Kortkous. Je moet weten dat dit in groep drie was. In die tijd was er nog geen voorbijvliegende tijd, en er was ook geen Primark. Wat heeft die winkel nou met dat mondige, roodharige meisje te maken? Eigenlijk maar één ding: de papieren draagtassen.

De tassen? Ja. Redelijk vaak zie ik mensen lopen met grote, volgestopte Primark-bags. Dat doet me vaker dan eens denken aan een van mijn favoriete fragmenten uit de geschiedenis – uit mijn geschiedenis dan. Namelijk aan het moment waarop Pippi de snoepwinkel leegkoopt en met papieren zakken vol met snoep naar buiten komt en uitdeelt aan alle kinderen die er maar wat van willen, omdat het ‘snoepjesdag’ is.

Goed, ik weet ook niet waarom juist dat stuk zo’n indruk op me heeft gemaakt. Wat ik wel weet is, dat ik nu ik heb ontdekt dat de tijd wel degelijk snel gaat – yes, mummy was right again – maar al te graag een dagje terugga om mijn vriendin Pippi te helpen met het bevrijden van haar vader de negerkoning – ‘Neeee, noemden ze hem zo, dat kan echt niet!’ proestte ik toen ik dat hoorde. Jong als ik was maakte dat blijkbaar geen indruk, in tegenstelling tot het snoepgoed – om vervolgens een gevuld glas uit de limonadeboom te graaien en weer even zo zorgeloos als een kind te zijn – of zo zorgeloos als een kind zou moeten zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: