Kansloos trots op mijn twee goede vrienden

Ik ben bijna nooit ziek. Hooguit verkouden of een beetje grieperig, maar nooit ziek genoeg om thuis te blijven van werk. Daar ben ik blij mee en kansloos genoeg soms zelfs een beetje trots op. Hell yeah, dat loyale afweersysteem van mij verdient de prijs voor de Beste Werknemer van het  Decennium. Doorzettingsvermogen krijgt een... Lees verder →

Leraren zijn ook gewoon mensen

Op het perron wacht ik op de sprinter naar Uitgeest. Voor me staat de intercity naar Den Helder klaar voor vertrek. Die zal voor het eerst stoppen in Castricum. Achter het raam zit een grijze man met een bril en een bos bloemen. Ik ken hem! Hoe heet hij ook alweer? Eigenlijk weet ik niet eens zeker... Lees verder →

​Zal ik zijn zoals ze dachten dat ik zou worden? 

Vandaag is mijn oma Ada 80 geworden en mijn vader heeft een fotoalbum voor haar in elkaar geflanst. Het zijn eigenlijk gewoon a4-tjes van fotopapier waarop telkens vier oude foto’s zijn afgedrukt. Maar wat ik zie is prachtig. Ik blader het door, zie mijn opa Reint en vraag me af hoe mijn oma reageert als... Lees verder →

Hier is maar één weg (en een brug die open kan)

Een kleine begraafplaats omringd door hoge bomen, een moestuin, grazende koeien op een hectare land, eenden met pulletjes – ‘babyeendjes’ voor de niet-Zaankanters –, ganzen, een reiger en een eenzame zwaan. Dat is mijn Wormer. Een dorp dat ik een half jaar terug nog wilde inruilen voor de gemakken van de stad waar ik vandaan... Lees verder →

Huilen op de fiets

"Je moet kijken als je gaat inhalen," schreeuwt de vrouw vanuit de auto tegen me. Een seconde daarvoor stond ik te wachten voor het stoplicht. Iets daarvoor had ik fietsend een andere sportieve weggebruiker - een fietser dus - ingehaald. Dáárvoor wachtte ik met inhalen om een automobilist voor te laten gaan die ik aan... Lees verder →

Jaloers op hij die het nooit zal weten

Als ik haast heb, dan blijft hij altijd rustig liggen. Daar heeft hij het recht toe, want hij hoeft nergens heen. Ben ik verdrietig, dan pak ik hem stevig vast, maar hij omarmt mij nooit. Heb ik een huilbui, dan huil ik bij hem zo hard als nodig - maar wel zonder geluid. Nooit brabbelt... Lees verder →

De ouders van de oude man

Vaak fiets ik 's avonds door de donkere dorpsstraat en kijk om me heen. Daarbij gluur ik wat woningen in, maar niet lang genoeg om het op te laten vallen. Nee, ik ben snel voorbij op mijn tweewieler. Tal van lelijke schilderijen van kippenkonten, koeienkoppen en andere 'moderne' onzinkunst komen langs. Dan valt me iets... Lees verder →

Voorgegoten werelden

Ik bevind me in dezelfde omgeving als het meisje tegenover me, alleen leeft zij in een heel andere wereld. Dat zie ik aan de blik waarmee ze kijkt. Niet gefocust op de mensen en gebeurtenissen om haar heen. Ze is ergens anders en ervaart een sfeer waar ik geen weet van heb. Ik kan niet... Lees verder →

Voor het eerst verbonden

Wanneer voelde jij je voor het eerst echt verbonden? Mijn eerste keer kan ik me goed herinneren. Ik was een jaartje of 16 en zat in de vierde klas van de middelbare. Altijd wat laat met ontwikkelingen - en nog steeds behoor ik tot de laggards - was ik nog zo groen als gras. In... Lees verder →

Klaar met aardig

Het knaagt al een tijdje aan me. Ik ben klaar met aardig zijn. Niet dat ik niet oprecht lief ben als je me in die staat treft. Ik ben het alleen soms even zat om anderen voor mezelf te laten gaan. Ken je dat? Altijd schikken en - al zou je de enige zijn die... Lees verder →

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑