Marlijn Else in 2015

Overzichtje van 2015. Leuk hoor, WordPress. In een New York City metro-trein passen 1.200 mensen. Deze blog werd in 2015 ongeveer 3.700 keer bekeken. Als je blog een NYC metro-trein zou zijn, zou die ongeveer 3 reizen nodig hebben voordat die zoveel mensen zou kunnen vervoeren. Klik hier om het complete rapport te bekijken.

Stress, zweet en geen tijd!

Na al mijn geklaag over alles waar ik tijdens mijn banenzoektocht tegenaan liep - figuurlijk, hoewel ik laatst wel bijna tegen een lantaarnpaal aan liep, ik draaide me om en opeens was die paal daar... maar dat staat los van mijn zoektocht - lijkt het mij niet meer dan redelijk als ik het ook deel... Lees verder →

De kleine dingen die het doen

Zoals ze zeggen zijn het de kleine dingetjes die het doen. Onverwachts een goede vriendin tegenkomen en een gezellig gesprekje voeren, een zonnestraaltje op een regenachtige dag, een ijsje eten, ik noem maar wat. Voor sommige mensen zullen die kleine dingen anders klein zijn dan de mijne; een verwend nest wordt bijvoorbeeld pas blij van... Lees verder →

Eerlijkheid duurt het langst

Sorry, mijn excuses, pardon. Ja, ik ga er weer over beginnen. Het is nou eenmaal waar mijn leven op het moment grotendeels om draait. Here we go... Nu ik na twee maanden nog geen baan heb, beginnen de frustraties een beetje hoog op de te lopen. Niet omdat ik ongeduldig ben, maar om de belangrijkste... Lees verder →

De nachtelijke indringer

In deze tijd van het jaar zet ik de ramen van mijn zolderkamer 's nachts wagenwijd open. Mijn bed staat aan het raam, het voeteneind bij het raamkozijn. Soms, heel soms, denk ik eraan dat het in theorie mogelijk is voor iemand om via deze weg mijn kamer te betreden. Die kans is heel klein,... Lees verder →

(Werk)loze momentjes

Op een loos moment - nu moet ik zeggen dat de dag veel loze momentjes bevatte - dacht ik zoals wel vaker de laatste tijd na over mijn werkloze status. Nou, niet geheel werkloos, maar studiegerelateerd-werkloos. Ik zoek  nog altijd verder. In het zonnetje in de tuin, ging ik weer eens na wat mijn ultieme... Lees verder →

Al die stemmetjes

"Dit zijn dure schoenen hoor!" roept een van de dorpsgekken die de stad rijk is. Hij mompelt nog veel meer in zichzelf terwijl hij de nieuwe schoenen omhoog houdt, maar ik versta hem niet. Ik heb het te druk met het zoeken naar een plek ver bij hem vandaan. De brug staat open en ik... Lees verder →

We’ll go down together

Het is al een tijd geleden dat ik goed naar hem heb gekeken. Dat terwijl hij er altijd is. 's Nachts houdt hij mij weleens gezelschap, andere nachten zit hij op de bank. Soms droom ik over hem: samen lopen we door een schoolgebouw, de stad of een andere plek waar veel volk is en... Lees verder →

Mijn kansloze gat

Kennismakingsgesprek. The End. Teruglopend naar de bus herhaal ik het gesprek in mijn hoofd. Nee, ik denk niet dat ik word uitgekozen. Of ik ICT-problemen vaak zelf verhelp? "Nee, ik heb een handige vader." "Jouw vader komt alleen niet met je werken," is de reactie - gelukkig wel met een glimlach. Kansloos. Kon ik maar... Lees verder →

WordPress.com.

Omhoog ↑