Het oude hondje dartelt braaf voor zijn baasje uit. Hee ouwe Hector, wat ben je voor een hond? hoor ik mijn vader in gedachten vaag inzetten. Hee maffe Hector, je blaf maar en je gromt, zingt hij verder. Ooohh nee! Niet Hector! Het is het liedje van mijn vader waar ik altijd om moet huilen.... Lees verder →
Pippi Langkous in Pri-Pri(mark)land
De Primark. Sinds vier jaar is er een filiaal van in Zaandam. Eerlijk gezegd dacht ik dat de winkel er pas een jaar of twee zat, maar nader onderzoek verklaarde anders. Een 'jeetje, jeetje, wat gaat de tijd toch snel'-cliché is hier wel op z'n plaats, want laat ik eerlijk zijn; die sprintende tijd is... Lees verder →
Kijk ze gaan
Kijk ze gaan. In hordes komen ze je tegemoet. Sommigen meer als aangereden wild dan als sierlijke hertjes, maar goed, ze doen het. Met hun gezonde levenstoevoeging, de push it to the limit-instelling en hippe outfit - versta: fluoriserende schoenen of shirt, of doe eens gek: allebei - proberen ze iedere ronde hun persoonlijke record... Lees verder →
Mijn zwarte bangerik
Vanuit mijn zolderraam staar ik - enigszins beteuterd door het sombere weer - naar buiten en overweeg of ik mijn dag zal besteden aan helemaal niets doen. Mijn ogen stellen zich scherp en ik kijk recht op de tegel die iets boven de andere uit steekt. Boris. Mijn lieve Baas B. Hij ligt daar, al... Lees verder →
Tijdbommen te over
Het is een niet geheel onbekend verschijnsel. Tijdbommen, tikkend en dreigend, in het bijzijn van tal onschuldige omstanders. Zo geprogrammeerd dat zij binnen een bepaalde tijd zullen exploderen. Tussen de tijd van het ontstaan en het ontploffen van de bom vinden vaak waarschuwende mini-explosies plaats. Geheel ongevaarlijk, althans over het algemeen. Vaak van vurige of... Lees verder →
Stress, zweet en geen tijd!
Na al mijn geklaag over alles waar ik tijdens mijn banenzoektocht tegenaan liep - figuurlijk, hoewel ik laatst wel bijna tegen een lantaarnpaal aan liep, ik draaide me om en opeens was die paal daar... maar dat staat los van mijn zoektocht - lijkt het mij niet meer dan redelijk als ik het ook deel... Lees verder →
De kleine dingen die het doen
Zoals ze zeggen zijn het de kleine dingetjes die het doen. Onverwachts een goede vriendin tegenkomen en een gezellig gesprekje voeren, een zonnestraaltje op een regenachtige dag, een ijsje eten, ik noem maar wat. Voor sommige mensen zullen die kleine dingen anders klein zijn dan de mijne; een verwend nest wordt bijvoorbeeld pas blij van... Lees verder →
Eerlijkheid duurt het langst
Sorry, mijn excuses, pardon. Ja, ik ga er weer over beginnen. Het is nou eenmaal waar mijn leven op het moment grotendeels om draait. Here we go... Nu ik na twee maanden nog geen baan heb, beginnen de frustraties een beetje hoog op de te lopen. Niet omdat ik ongeduldig ben, maar om de belangrijkste... Lees verder →
De nachtelijke indringer
In deze tijd van het jaar zet ik de ramen van mijn zolderkamer 's nachts wagenwijd open. Mijn bed staat aan het raam, het voeteneind bij het raamkozijn. Soms, heel soms, denk ik eraan dat het in theorie mogelijk is voor iemand om via deze weg mijn kamer te betreden. Die kans is heel klein,... Lees verder →
(Werk)loze momentjes
Op een loos moment - nu moet ik zeggen dat de dag veel loze momentjes bevatte - dacht ik zoals wel vaker de laatste tijd na over mijn werkloze status. Nou, niet geheel werkloos, maar studiegerelateerd-werkloos. Ik zoek nog altijd verder. In het zonnetje in de tuin, ging ik weer eens na wat mijn ultieme... Lees verder →
Marlijn Else 