Na meer dan een kwarteeuw op deze aardbol rond te lopen, ontdek ik steeds meer. Vooral hoe weinig kennis ik eigenlijk heb. Niet heel vreemd, want mijn interesses lagen jaren bij buiten spelen en paarden verzorgen. Wat zich nu soms resulteert in schaamte voor mijn onwetendheid. Tja, die steen waaronder mijn utopische wereld lag was veilig... Lees verder →
Een hete avond
Zittend in de schaduw bij ons hotel in Bangkok, schrijf ik dit. Het is maar goed dat je me niet kunt zien, want ik zweet peentjes. Of pepertjes, aangezien die gisteren niet al te zuinig door mijn avondeten zijn gegooid. En die zijn nog heter dan de zon hier, zelfs heter dan Magic Mike, dames.... Lees verder →
Nee, hè… er zijn dagjesoma’s
Ik zag het helemaal voor me: een treinreis van anderhalf uur op zaterdagochtend, heerlijk rustige coupés en alle tijd om een boek te lezen. Niet dat ik er zeker van was dat mijn fantasie werkelijkheid zou worden, maar er was een kans. Wie moet er nou op zaterdagochtend met de trein? Helaas kreeg ik antwoord... Lees verder →
De grote verassing
Geweldige verassing gehad van mijn lief! Hoe dan? Het is maar net wat je leuk vindt. Ik kan niet wachten op mijn grote verassing! Whut... tenzij - en 'zelfs' dan niet - het een onderdeel is van een of ander cultureel ritueel dat moet worden uitgevoerd om volwassen te worden, kan ik me niet voorstellen dat... Lees verder →
Zoals ik zou kunnen zijn
Voor het eerst weet ik niet hoe ik moet beginnen, of ik wel moet beginnen. Want hoe kan ik zeggen wat ik wil, terwijl ik niet helemaal weet wat dat precies is. En hoe kan ik over dit onderwerp schrijven, terwijl het zo ver van mij af staat - ook al voelt het niet zo... Lees verder →
De kledingmaker
Van sommige mensen creëer je een beeld. Je kent ze niet, je komt ze een enkele keer tegen. Soms zeg je ze gedag, of wissel je iets meer dan een paar woorden. Vaak zul je hen niet leren kennen, dus ga je door met het inkleuren van de tekening die je in gedachten van hun... Lees verder →
Iets voor volwassenen
De pleur van mijn vader, wat vond ik die als meisje van acht aantrekkelijk. Alleen die van hem, want mijn moeder gaf de voorkeur aan zwart. De man des huizes daarentegen gooide er genoeg melk en suiker in, waardoor mijn kindersmaakpapillen er ook warm voor liepen. Wat volwassenen nuttigden was voor mij op die leeftijd... Lees verder →
Evert-hing will be ok
"Kun je niet nog heel even blijven?" vroeg ik mijn collega nadat ze een appelflap voor een klant in de oven had gegooid. Ze liet me achter met een redelijk vreemd ogende man in de bakkerszaak. Godverdomme, dat heb ik weer, helemaal alleen met een dronken zwerver. Ongelooflijk, wat een timing. Ik was op mezelf... Lees verder →
[Cr]eating memories
Heb je dat ook weleens? Dat er bij het ruiken van een bepaalde geur vergeten herinneringen bovenkomen? Die zijn er natuurlijk sinds het moment van ontstaan geweest, maar vaak diep weggestopt. Pas als ze getriggerd worden, komen de opgeslagen beelden boven. Ineens ben ik dankzij het langszweven van de aroma's van een MilkBreak terug op... Lees verder →
Mijn houten hart
Onderweg naar mijn werk bedacht ik me dat ik geen cadeau had voor een goede vriendin, ze was die dag jarig en als ik haar zou zien, wilde ik haar graag een cadeautje geven. We geven meestal iets groots met mijn vriendinnengroep, maar toch wilde ik graag iets kleins en persoonlijks aan haar overhandigen. Dus... Lees verder →
Marlijn Else 