Klaar met aardig

Het knaagt al een tijdje aan me. Ik ben klaar met aardig zijn. Niet dat ik niet oprecht lief ben als je me in die staat treft. Ik ben het alleen soms even zat om anderen voor mezelf te laten gaan. Ken je dat? Altijd schikken en - al zou je de enige zijn die... Lees verder →

Advertenties

Verleidende stamgast

In de ochtend zit ze er al. Waarschijnlijk heeft ze hier heel de nacht doorgehaald. Dat doet ze vaak. Hoewel doorhalen een groot woord is. Aangezien ze meer dan eens in slaap valt op de barkruk. Nog voordat de tent opengaat staart ze vanaf haar favoriete plekje uit het raam en met haar alien-achtige ogen volgt... Lees verder →

De tijdboom

Als er geldbomen zouden bestaan, zou jij er dan een planten? Wat als je moet kiezen tussen een geldboom en een tijdboom? Welke plant je dan - als je één van beide wilt? Geld maakt niet gelukkig - hoewel.... dat weet ik van horen zeggen, want ik ben nooit heel rijk geweest. Wel ben ik... Lees verder →

Marlijn Else in 2015

Overzichtje van 2015. Leuk hoor, WordPress. In een New York City metro-trein passen 1.200 mensen. Deze blog werd in 2015 ongeveer 3.700 keer bekeken. Als je blog een NYC metro-trein zou zijn, zou die ongeveer 3 reizen nodig hebben voordat die zoveel mensen zou kunnen vervoeren. Klik hier om het complete rapport te bekijken.

Zoals een festival zonder bier

Lekker hè, zo'n schone onderbroek. Ik heb er zoveel dat ik twee weken lang, twee keer per dag een nieuwe aan kan trekken zonder de was te hoeven doen. Net zo fijn, die warme trui nu het wat kouder wordt. Ik heb er een la vol van liggen, waarvan ik zeker de helft nooit aantrek.... Lees verder →

Alsof mijn leven ervan afhangt

Het is weer zover. We wisten dat dit eraan kwam. Ik hou mijn hand stevig om de voorverwarmde paal geklemd. Soms schuif ik mijn vuist een beetje naar beneden door de aanraking van de hand van de man naast me. De ramen zijn beslagen door onze adem. Het lijkt bijna wel een fragment uit de... Lees verder →

De ‘Eerst eruit, dan erin’-man

Als toeschouwer stond ik vandaag vol verwondering te kijken naar een incidentje in de trein. Je kon het zien aankomen. Bij een stop wilde een bijdehante jongeman de trein in voordat iedereen eruit was. De laatste persoon die het toestel uit moest liep opzettelijk tegen de ongeduldige instapper aan. Ik begreep zijn reactie heel goed,... Lees verder →

Huilen om Hector

Het oude hondje dartelt braaf voor zijn baasje uit. Hee ouwe Hector, wat ben je voor een hond? hoor ik mijn vader in gedachten vaag inzetten. Hee maffe Hector, je blaf maar en je gromt, zingt hij verder. Ooohh nee! Niet Hector! Het is het liedje van mijn vader waar ik altijd om moet huilen.... Lees verder →

Pippi Langkous in Pri-Pri(mark)land

De Primark. Sinds vier jaar is er een filiaal van in Zaandam. Eerlijk gezegd dacht ik dat de winkel er pas een jaar of twee zat, maar nader onderzoek verklaarde anders. Een 'jeetje, jeetje, wat gaat de tijd toch snel'-cliché is hier wel op z'n plaats, want laat ik eerlijk zijn; die sprintende tijd is... Lees verder →

WordPress.com.

Omhoog ↑