Bedankt dat je je hebt aangemeld voor mijn nieuwsbrief en interesse toont in mijn boek! Je behoort tot de eerste vijftig ontvangers van deze nieuwsbrief en dat vind ik geweldig. In deze update vertel ik je onder andere over waar en hoe ik aan mijn boek begon, wat me verbaasde over het schrijven van een groot verhaal, de status van mijn boek, wat je van mijn socials kunt verwachten, laat ik je mijn prachtige inspiratiedorp zien én vraag ik je om hulp bij het kiezen van een andere benaming voor deze nieuwsbrief.
Aankondiging. Inschrijvingen. En nu?
Er moest een nieuwsbrief komen, dat was me duidelijk na het lezen van De boekmarketingbijbel. Volgens de schrijfster is e-mail dé manier om je potentiële lezers (en kopers) te betrekken bij je schrijfproces. Dat wil ik graag, maar ik heb deze nieuwsbrief ook vooral omdat ik dat veel leuker, fijner en iets persoonlijker vind dan social media. Daarop wil ik namelijk juist mínder tijd doorbrengen. Ondanks die voorkeur lijken ze me (voor nu) wel nodig en dus maakte ik een schrijversaccount op Insta en Facebook en communiceerde daar over mijn nieuwsbrief. Er volgden abonnees en bij elke nieuwe aanmelding was ik blij verrast. Maar… nu moest ik dus ook wel iets gaan sturen. Alleen, wat? Niets leek meer interessant genoeg om te delen. Helemaal niet over een boek dat nog niet eens af is. En tóch vertel ik je alles in deze nieuwsbrief heel erg graag!
Waar het plotse schrijven begon
In de zomer van 2024 zat ik op een kiezelstrand langs de Dordogne en keek uit op het middeleeuwse, idyllische dorpje Limeuil. Plots begon ik aan mijn boek. Echt plots. Net als velen had ik de uitspraak ‘Ik zou ooit een boek willen schrijven’ al meermaals gedaan. Met mijn korte verhalen kwam ik best van een begin tot een eind, maar hoe kreeg ik dat voor elkaar met een groot verhaal? En dan was er nog het onderwerp. Hoe bedacht ik dat?
Het leek me nogal groots, en dus sprak ik de wens om ooit een boek te schrijven uit zonder de overtuiging er op korte termijn mee te beginnen. Tot ik op dat strand de woorden ‘Was ze er al eens?’ schreef en daar bijna uit het niets het idee ontstond voor mijn verhaal.
Het enige wat ervoor nodig was geweest, was dit oude dorp.
Op onderzoek in Limeuil
Zodra ik wist dat ik dit jaar terugging naar dit prachtige Franse dorpje verheugde ik me erop de omgeving écht goed te bekijken. Met mijn twee vriendinnen volgde ik op een avond en dag het steile pad van het dorp. Met meer dan een toeristenblik en het doel míjn dorp en het leven daarin realistischer vorm te geven, keek ik om me heen en legde het vast. Het was geweldig! Ik heb nu een beeld van de omgeving dat met online research niet haalbaar is, ideeën voor nieuwe winkels en de sfeer en veel inspiratie voor mijn schilderijtjes.
Verrassingen tijdens het schrijven
Al minstens drie keer schreef ik in grove lijnen uit wat er dagelijks zou gebeuren in mijn boek; dat geeft richting. Vaak volgde ik mijn plan, nog vaker week ik er, lichtelijk, van af. Ondertussen hebben de laatste dagen die ik moet uitschrijven nog een kleine opfrisbeurt nodig. Daar ben ik blij om, want dat betekent dat het verhaal groeit tijdens het schrijven. Ik heb mezelf al vaak verrast met wendingen die ik vooraf niet had kunnen bedenken; een zojuist nog niet bestaand scenario is een seconde later zó logisch (en geweldig). Dit verrassen van mezelf verraste me enorm; zelfs als je de controle hebt over een verhaal, lopen situaties blijkbaar anders dan je vooraf had bedacht. Het is net het echte leven; je ziet iets soms echt niet aankomen. Mede doordat andere mensen (aka je personages) ook iets te zeggen hebben. En voelt iets dan toch niet helemaal goed? Dan maak je gebruik van het grote voordeel dat je hebt als je een wereld zelf creëert en schaaf je bij, verander en puzzel je tot het dat wél doet.
Het schrijfproces
Mijn schrijven ging tot nu toe in periodes. Soms heel veel, soms een beetje, soms tijden niets.
Ik begon in de zomer van 2024. Na die vakantie was ik vervolgens bezig met dát ik moest en wilde schrijven, maar doen deed ik het niet.
In januari 2025 ging ik pas door. In een huisje, in mijn eentje. Dat werkte goed; ik schreef uren en uren achter elkaar. Een pijnlijk gevoel in mijn duim en wijsvinger dat de meesten tegenwoordig vreemd is als gevolg.
Vervolgens bezocht ik nog vier huisjes en dat worden er zeker nog meer.
Na zo’n schrijftripje typ ik thuis mijn handgeschreven verhaal over. Dit deel gaat trager dan dat ervoor. Mede doordat ik het thuis doe, waar ik me laat afleiden door alles wat wel en niet belangrijk is.
Dat is dan ook iets wat ik anders wil doen: thuis wel met regelmaat en op afspraak met mezelf schrijven.
Soms vraag ik me af hoe ver ik al met mijn boek was geweest als ik me niet zo liet afleiden en regelmaat in mijn schrijven had, maar dan was het nu niet dít boek.
De status van mijn verhaal
Mijn verhaal heeft op dit moment 59 hoofdstukken en telt 171.000 woorden. Mijn eerste versie eindigt denk ik rond de 200.000. Nu al vraag ik me af hoeveel minder dat er zijn na het herschrijven en de controleronde van mijn proeflezers.
Mijn doel is om mijn fysieke boek in juni 2027 in handen te hebben💕
Mijn socials – en het feit dat ik er helemaal niet zoveel tijd op wil doorbrengen
Tot ik mijn schrijverssocials maakte, keek ik bijna niet meer op Instagram. Facebook had ik allang links laten liggen. Wat sporadische bezoeken per jaar daargelaten. Precies zoals ik het wil. Met mijn nieuwe accounts ben ik terug bij af: ik verlies me weer in stories en ik heb nog nooit zoveel op accounts gekeken en schaamteloos op de volg-knop gedrukt. Dat doe ik dan wel alleen bij schrijvers, lezers, uitgeverijen, bibliotheken, illustrators en accounts over minibiebs, op mijn feed komt alsnog van alles langs waarin ik geen interesse heb – lees: van accounts die ik helemaal niet volg – maar waar ik wel doorheen blijf scrollen. De online boekenwereld is er een waarin ik wil rondkijken, contact wil leggen, inspiratie op wil doen en over mijn boek wil vertellen. Dat wil ik alleen wel met mate doen en zonder ongecontroleerd doomscrollen. Ja, ik zal zo mijn zelfcontrole even zoeken.
PS Bij de post met het aquarel-fineliner-schilderijtje lees je de eerste woorden van mijn boek zoals ze er nu staan.
In mijn nieuwsbrief krijg je altijd meer dan op mijn socials. Of je krijgt het eerder. Zodra mijn boek af is en klaar om gelezen te worden, vertel ik het online als eerst aan de lezers van mijn nieuwsbrief.
Bedankt dat je hier bent🌻
Heb je tips over wat ik meer, ook, liever niet of anders kan doen in deze maandelijkse updates of wil je er iets anders over zeggen? Ik hoor het graag. Dat kan hieronder of je kunt mailen naar marlijn.pruim@gmail.com.
© marlijnelse
Geef een reactie