Tot voor kort had ik geen planning voor het schrijven, publiceren en aan de man brengen van mijn boek. Ik schreef weken dagelijks een beetje, deed tijden sporadisch iets aan mijn verhaal, dacht maanden na over dat ik weer moest gaan schrijven zonder dat te doen, werkte er dagen megaveel aan om vervolgens weer te vervallen in nietsdoen. Ik had geen houvast. Echt, het is heel onhandig om geen plan en deadlines te hebben als uitstellen je normaal is, je makkelijk stopt wanneer het lastig wordt en je zeer flexibel bent in het omgooien van je dagelijkse planning, voor zover die al bestaat. Natuurlijk, die aanpak bracht me alsnog tot een eerste versie die bijna af is, alleen legde ik de weg ernaartoe nogal lanterfantend af. Al zeg ik het zelf. De behoefte om het af te maken was er, maar de druk ontbrak. En die twee hebben toch net een ander effect; je kunt iets heel lang willen zonder daar gehoor aan te geven. Zonder druk en zonder plan had ik dus geen idee wanneer ik wat af wilde hebben. Het resultaat? Ik gaf van alles voorrang op het schrijven.
Gelukkig komen er in mijn leven ook dagen voor waarop ik goed ben in keuzes maken, aanpakken en doen, doen, doen. Meestal zijn dat er een paar per maand. Het is oppassen geblazen wanneer die versie van mezelf weer haar biezen pakt; zonder haar is het de kunst om door te gaan, maar het is mogelijk. Het is een kwestie van geen dag – of niet te veel – overslaan en niet zwichten voor al het andere wat ik ook met mijn tijd kan doen. Het is net zoals met sporten, gezond eten en alle andere goede voornemens die je zou willen integreren in je leven: ben je eenmaal bezig, dan is het verslavend en hoe meer je het doet, hoe meer je ervan wilt. Verslap of zwicht je een keer, dan ben je zo weer terug bij af.
Bij mij gaat het nu goed. Ik voel de behoefte om te schrijven én de druk van mijn eigen deadlines, en daarmee ook heel veel motivatie. Ik ben er een beetje verslaafd aan. Dat voordeel heeft ook een nadeel: ik wil het liefst niets anders meer doen dan dat. Sinds ik mijn website onder handen nam en het een en ander over mijn boek en mijn nieuwsbrief communiceerde op social media zat ik er redelijk in. Nadat ik twee weken terug een planning en mijn eerste nieuwsbrief maakte en verstuurde, wilde ik niet meer stoppen. Het bedenken en handelen ging maar door. Nog steeds pluk ik daar de vruchten van. Dankzij die Marlijn van twee weken terug, heb ik nu een planning tot minstens juni 2027, met daarop meerdere deadlines. Goed, mijn eerste deadline vond ik meteen al zeer onrealistisch toen ik ‘m stelde, maar toch hield ik mezelf er graag mee voor de gek. Wie weet wat er zou gebeuren; die deadline was onrealistisch, niet onhaalbaar. Dat is-ie nog steeds niet. Tenminste… niet als ik een beetje flexibel mag zijn met de deadlines binnen de grotere deadline.
Nou snap ik het best wel als je mijn planning en deadlines niet heel interessant vindt. Je bent mijn agenda niet. En toch, misschien wil je weten wat er staat te gebeuren wat betreft mijn boek. Ik kan in elk geval met zekerheid zeggen dat ík nog nooit zo blij ben geweest met een planning, met zelf gestelde deadlines. Ik denk niet dat ik me er ooit serieus aan heb gehouden. Nu wel. Is mijn plan. Ik voel het en ik wil het. Die intrinsieke overtuiging is al meer dan de helft. Waar ik net zo van overtuigd ben, is dat ik mijn eerste deadline, die zeer onrealistische, echt niet ga halen. Geen schijn van kans dat ik op 31 augustus – nu over twee dagen – de eerste versie van mijn verhaal af heb. Misschien, heel misschien dat het me zou lukken als ik deze dagen helemaal vrij was, maar ik moet ook nog werk verrichten waar ik wel geld mee verdien. Wat ik óók geloof, is dat ik het ondanks deze verschuiving voor elkaar ga krijgen om begin november een herschreven versie (dus eerste versie af + alles doornemen en herschrijven/corrigeren) voor te schotelen aan mijn proeflezers. Dat is schuiven binnen mijn grenzen, maar die flexibiliteit gun ik mezelf wel.
PS wil je proeflezer worden van mijn boek? Zo leuk, bedankt! Stuur me een mail (marlijn.pruim@gmail.com), dan zet ik je op mijn lijst. Ik weet nog niet hoeveel mensen ik mijn boek wil laten proeflezen. Geen zorgen, er komt nog een ronde! Een ronde met een boek dat nog meer af is. Als een laatste moment voor feedback en het doorgeven van foutjes vóórdat ik het verhaal bij de drukker vastleg in een boek.
Geef een reactie