​Zal ik zijn zoals ze dachten dat ik zou worden? 

Vandaag is mijn oma Ada 80 geworden en mijn vader heeft een fotoalbum voor haar in elkaar geflanst. Het zijn eigenlijk gewoon a4-tjes van fotopapier waarop telkens vier oude foto’s zijn afgedrukt. Maar wat ik zie is prachtig. Ik blader het door, zie mijn opa Reint en vraag me af hoe mijn oma reageert als ze de oude plaatjes ziet. Hoe zal ze zich voelen bij het zien van mijn opa, haar drie zoons, zichzelf, de hond Boef (Hector in het liedje van mijn vader) en de kat Boris (hoewel mijn oom hem volgens mijn vader anders noemde) van zo’n  35 jaar terug. Allemaal in hetzelfde huis, dezelfde tuin en in hetzelfde dorp als waar ze nu nog woont. Zelfs de kast, wat boeken die erin staan en – tot voorheen – de keuken, zijn zoals ik ze ken. 
Doorbladerend denk ik aan mijn opa, en aan hoe stoer en recht voor z’n raap ik denk dat hij was – waarop ik dan denk dat ik dat ook wat meer zou kunnen zijn.

“Opa, wat is dit… hoe werkt het?” 

“Dat is om in te pissen. Hier is een gat, daar stop je gewoon je leuter in.”

Zoiets ging dat. Mijn opa zat in een verzorgingstehuis en had een plasfles. Maar hij was wel cooler dan dat pisfles-verhaal, hoor. Ik vraag me af wat hij van mij vond en hoe hij mij zag. Had hij een beeld van wat ik later zou gaan doen en van hoe ik zou worden? Ik was namelijk ook maar een meisje van 13 toen hij van de aarde verdween. 

Boven, op mijn oude slaapkamer, zie ik de gedenkplaat van de ouders van mijn moeder. Bregtje de Waal en Adrianus van Wijnen, ook wel oma Bep en opa Arie. Mijn oma Bep heb ik eigenlijk niet gekend. Zij mij wel, ze heeft me gezien en vastgehouden. Alleen weet ik daar natuurlijk niets van. Ik was namelijk pas vier maanden toen ze overleed. Mijn moeder was 30 en had een kind dat ’s nachts (vier jaar lang!) altijd huilde. Voor de duidelijkheid: dat jankkind was ik dus. Eigenlijk weet ik niet veel van deze oma. Wel dat ze 64 werd en voor behoorlijk wat nageslacht (13 kinderen) zorgde. Zo ging dat een beetje, in die tijd. Mijn opa was na haar overlijden nooit meer zo gelukkig als daarvoor. Dat kon ik niet beoordelen, ik heb dat alleen ooit eens gehoord. 

Ik denk terug aan de straat waarin hij woonde en waar mijn moeder en haar broers en zussen opgroeiden. Waar hij aan de ronde tafel zat waarop een oud, gehaakt, wit kleedje lag. Hij rookte shag en dronk koffie. Aan de muur hing een foto van hem en mijn oma, ik geloof van hun trouwen. Ik vond ze altijd heel mooi. In de gang beneden – of was het boven? – hing een schilderij van een Spaanse señorita. En boven op zolder waren nog sporen te vinden van mijn jongste oom die daar ooit sliep. We waren in dat huis weleens met het grootste deel van de familie samen. Behoorlijk vol hoor,  in zo’n gewoon rijtjeshuis. De straat bestaat niet meer, maar in onze tuin hangt het straatnaambordje. Ook mijn opa Arie is er niet meer. Die ging naar zijn lieve vrouw toen ik 13 was. 

Op de fiets naar huis, denk ik verder na over mijn opa’s en oma. Hoe zouden ze me gezien hebben? Had mijn oma een beeld van hoe ik worden zou? Van mijn karakter en van hoe ik er later uit zou zien? Vond ze me op haar dochter lijken? Wat vond mijn opa Arie eigenlijk van me? Viel ik wel op, tussen al die kleinkinderen? Nu ik ouder ben, en volwassenengesprekken met ze had kunnen voeren (voor zover ik daar goed in ben), vraag ik me af hoe dat zou zijn geweest. Het is niet dat ik elke dag aan mijn opa Reint, Arie en oma Bep denk, maar wel regelmatig. Denk ik. Eigenlijk weet ik het niet zo goed. Ze zijn er soms gewoon ineens in mijn gedachten, in mijn dromen of dus op foto’s. Dat vind ik mooi, want zo zijn ze er altijd een beetje bij nu ik volwassen ben. Zal ik zijn zoals ze dachten dat ik zou worden?  

Nu is het tijd voor feest. Want met mijn oma Ada weet ik wél hoe het is om volwassenengesprekken te voeren. En zelfs nu weet ik niet of ik ben geworden zoals ze misschien dacht dat ik zou worden, maar ik weet wel wat ik van haar vind. Overduidelijk de aller leukste, liefste en coolste oma die er is. Met haar lange, dikke haar en nog altijd actieve leven. Zal ik later worden zoals mijn oma is? Ik hoop het.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s